آب درمانی و انواع آن

آب درمانی یکی از تفریحات امروزی است که مجموعه افق هلان دارای بهترین خدمات این زمینه است. همان‌طور که به همگان مبرهن است آب در زمره عناصر طبیعی به شمار می‌آید که از مزایای بسیاری برخوردار بوده و به عقیده برخی از صاحب‌نظران از معجزه‌های الهی به شمار می‌آید و از خواص شفا بخشی نیز برخوردار است. بدین دلیل است که در سال‌های اخیر با تکیه بر خواص پزشکی آب، علمی به نام هیدروتراپی مورد توجه قرار گرفته که سال‌های بسیار پیش‌تر نیز کاربرد بسیار داشته است. عمومی‌ترین و رایج‌ترین شیوه‌های آب درمانی عبارت از سونای بخار و خشک، وان‌های آب سرد و گرم، دوش، انواع حمام (سرد، گیاه و یا داغ) و نوشیدن می‌باشد. مهم‌ترین نکته در این شیوه درمانی تکیه بر اثر مکانیکی و دمای آب می‌باشد. زیرا که این نکته خود تعیین کننده تغییرات بدن خواهد بود. در این روش از پاسخ بدن سیستم عصبی به محرک گرمایی و سرمایی استفاده شده و در اثر این ویژگی بدن انسان دستخوش تغییرات گوناگونی شده که هر یک از مزایای بسیاری برخوردار است.

بهترین و تخصصی‌ترین مرکز آب درمانی و انواع آن، مجموعه آبی افق هلان است.

 

مهم‌ترین مزایای این شیوه درمانی

رفع گرفتگی و اسپاسم عضلات و ماهیچه‌های اندام‌های بدن

تقویت و بهبود عملکرد عضلات و ماهیچه‌ها

افزایش میزان انعطاف مفاصل و ماهیچه‌ها و در پی آن افزایش میزان دامنه حرکتی اندام‌ها

افزایش مصرف کالری در بدن

تسکین دردهای موضوعی و ترمیم انحرافات ستون فقرات

افزایش سلامت پوست و درخشندگی آن

تسریع گردش خون در بدن و تصفیه سازی آن

افزایش ادرار و در نتیجه دفع سموم از بدن می‌باشد.

آب درمانی و انواع آن همگی خاصیت پزشکی دارند.

 

افزون بر مزایا، این شیوه درمانی در دو قالب استاتیک و دینامیک قابل گنجایش است. استاتیک عموماً دارای محدودیت در حرکات بوده و انجام آن نیاز به حضور مربی دارد. از هیدروتراپی استاتیک عموماً برای بهبود و سلامت پوست انسان، تسریع گردش خون و دفع سموم بدن و مواردی از این قبیل استفاده می‌شود. اما بر خلاف این نوع، هیدروتراپی دینامیک با راه رفتن بسیار و حتی در مواردی با دویدن نیز همراه است این شیوه برای تسکین دردهای عضلانی، رفع اسپاسم‌ها، کمک به بهبود عملکرد مفاصل و عضلات می‌شود.

حمام بخار

امروزه استفاده از حمام‌های بخار که برخی نام پانیام را بر آن نیز می‌گذارند رواج بسیاری یافته است. حمام‌های بخار که مشابه سونا و در موارد بسیاری با سونا قابل خلط است، تأثیر بسیار مثبتی بر سیستم قلب و عروق افراد داشته و باعث تسریع جریان خون در اثر گشادی مویرگ‌ها و در پی آن تسهیل اکسیژن رسانی به بدن می‌شود.

حمام بخار مجموعه آبی افق هلان یکی از برترین‌های تهران به شمار می‌آید.

اما مزایای حضور دوره‌ای در حمام‌های بخار محدود به موارد مذکور نبوده و فراتر می‌باشد. یکی دیگر از مزایای حمام‌های بخار استراحت ماهیچه‌ها و عضلات می‌باشد، عموماً پس از انجام ورزش‌های طولانی مدت و یا حتی پس از فعالیت‌های روزانه، بدن انسان دچار گرفتگی‌های موضعی می‌شود.

استفاده از حمام‌های بخار باعث انبساط ماهیچه‌ها و عضلات شده و این عامل باعث استراحت عضلات، تسکین دردها و همچنین تقویت ماهیچه‌ها می‌شود. از دیگر مزایای حمام‌های بخار روان کردن مفاصل و انعطاف توان جسمانی افراد است. نیاز به توضیح است، در صورتی که هر فردی پیش و پس از حمام بخار از حرکات ورزشی استفاده کند، می‌تواند انعطاف بدنی خود را تا میزان قابل توجهی افزایش دهد.

حمام بخار مزایای بسیاری در پی دارد که از نظر پزشکی نیز مفید است.

حمام بخار و یا سونای بخار، تأثیر مثبتی بر باز کردن سینوس‌ها دارد. باز کردن سینوس‌ها باعث می‌شود تا افراد بتوانند راحت‌تر و عمیق‌تر فرآیند استنشاق را انجام دهند و در عین حال عفونت‌های سینوسی بر طرف و مشکلات تنفسی با استفاده مکرر و پی در پی به طور کامل رفع شود.

همچنین نیاز به توضیح است که حمام بخار تأثیر مثبتی بر کاهش وزن دارد. استفاده از حمام بخار و همچنین سونای بخار باعث افزایش ضربان قلب و همچنین نبض می‌شود. در نتیجه به میزان قابل توجهی از کالری فرد سوزانده می‌شود. البته نیاز به توضیح است که نباید فراموش کرد پس از سونا نباید نوشیدنی‌ها و یا مواد پر کالری و یا قندی (همانند نوشابه) انجام شود. زیرا که این کار نه تنها باعث کاهش وزن نمی‌شود، بلکه باعث افزایش وزن به میزان قابل توجهی می‌شود. لذا توصیه می‌شود تمامی افراد به صورت دوره‌ای و یا جلسه‌ای از حمام‌های بخار استفاده کنند.

استارت شنا

استارت همانند بسیاری از مهارت‌های ورزشی و مهارت‌های دیگر شنا از اهمیت بالایی برخوردار است که اجرای صحیح و موفق آن، می‌تواند زمینه را برای ثبت رکوردی برای ورزشکار فراهم آورد. به طور کلی می‌توان استارت را شروع استفاده از حداقل زمان برای طی بیش‌ترین مسافت با استفاده تکنیک صحیح تعریف کرد. استارت را می‌توان فرآیندی با مراحل فرمان دادن، دریافت فرمان و شروع ضربه اولیه دانست.

برجسته‌ترین مراکز آموزش شنا و استارت شنا، مجموعه آبی افق هلان با برترین کادر آموزشی است.

البته هدف از اجرای استارت در شنا، جلوبردن شناگر با استفاده از تکنیک به طور خیلی سریع با بزرگ‌ترین اندازه حرکتی که به عنوان یک پدیده انفجاری با یک الگوی حرکتی که نیازمند تولید نیروی زیاد در حداقل زمان است، اجرا می‌شود. نحوه اجرای این مهارت با توجه به نوع شنا متفاوت است. اما در هر صورت برای اجرای موفق آن نیازمند یادگیری صحیح مهارت و تقویت فاکتورهای آمادگی چون توان، سرعت می‌باشیم. استارت دارای چهار مرحله اصلی شروع، پرش و پرواز در هوا، جهش و ورود به داخل آب، است.

استارت شنا به شیوه‌ها و انواع مختلفی انجام می‌گیرد. اما در تمامی آن‌ها هدف پیمودن طولانی‌ترین مسافت در کوتاه‌ترین زمان است.

 

استارت قورباغه و پروانه

در استارت شنای قورباغه و پروانه سه نوع تکنیک وجود دارد که اخیراً شناگر رقابتی بنابر سلیقه شخصی و توان ورزشی یکی را انتخاب کرده و استفاده می‌کند. به طور کلی استارت‌ها عبارت از استارت گرب (پا‌ها در کنار و موازی هم)، استارت تراک (یک پا جلو و یک پا عقب با اعمال وزن بر روی پای جلو) و استارت هندل (یک پا جلو و یک پا عقب با اعمال وزن بر روی پای عقب) است.

شنای قورباغه

بنا بر اطلاعات موجود شنای قورباغه نخستین شنایی بود که توسعه کثیری یافت. این شنا در میان سایر شیوه‌های شنا بسیار آرام‌تر انجام می‌شود. شنای قورباغه برای طی نمودن مسافت‌های طولانی با حداقل انرژی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین شنای قورباغه به شناگر امکان می‌دهد که سر را در حین شنا بالا نگاه و با انجام تکنیک بسیار ساده‌ای، نفس‌گیری انجام دهد.

شنای پروانه

این شنا در سال‌های ۱۹۳۰ از تحول شنای قورباغه ابداع و به سرعت مورد توجه شناگران قرار گرفت. نیاز به توضیح است که پس از این شیوه، شیوه پا زدن دلفین ابداع شد.

ورزش در آب

بنابر یافته‌های متخصصان، پزشکان و محققان انجام روزانه و مستمر ورزش تأثیر شگرف و بسیاری در تأمین و حفظ سلامت جسمانی افراد دارد. بدین دلیل تمامی افراد به طور مستمر باید روزانه حداقل نیم ساعت از زمان روزانه خود را به انجام ورزش سپری کنند. یکی از انواع تمرینات ورزشی، تمرینات ویژه ورزشی در آب است. اگرچه استخر و حضور در فضای آبی به نظر می‌رسد این شیوه دارای نواقص و اشکالاتی است.

ورزش در آب باعث سلامتی جسمانی و روحی می‌شود

اما باید اذعان داشت این شیوه در سال‌های اخیر مورد توجه قشر سنی مختلف به خصوص سالمندان و افراد مسن قرار گرفته است. انجام ورزش برای افراد سالمند و در اصطلاح مسن بسیار مفید بوده و باعث بازیابی توان از دست رفته می‌شود. یکی از بهترین ورزش‌های آبی، راه رفتن به صورت طولی به سمت جلو و سپس عقب می‌باشد.

در این شیوه پس از چند قدم راه رفتن یک پای خود را به صورت نود درجه از بدن خود بالا برده و به صورت مماس قرار می‌دهید. سپس پا را در همین حالت به مدت ۱ تا ۲ دقیقه نگه دارید. پس از گذشت مدت زمان مذکور، در حدود ۱۰ تا ۱۵ قدم حرکت کرده و سپس پای دیگرتان را بالا آورده و حرکت انجام شده، مجدداً تکرار می‌شود. این ورزش در حدوده ده تا پانزده دقیقه باید تکرار شود. دومین شیوه ورزشی راه رفتن به صورت کنار است. برای انجام این شیوه، ورزشکار باید پشت به یکی از دیوارهای استخر (ترجیحاً دیواره‌های طولی) بایستد.

سپس دو دست خود را در عرض شانه خود بالا برده و سپس به سمت چپ و پس از مدتی به سمت راست حرکت کند. سومین ورزش، با فاصله‌ای اندک، نرده‌های دیوار استخر را بگیرید. سپس پای خود با به صورت نود درجه از بدنتان بالا آورده و به دیوار استخر بچسپانید. سعی کنید به آرامی از طریق پای چسبیده، به مدت ۳ دقیقه به دیوار فشار آورید. سپس پایتان را پایین آورید.

ورزش در آب باید به صورت مستمر انجام شود

همان پا را به مقدار کمی به سمت چپ و یا راست بدنتان بالا برده و به مدت دو دقیقه در همان حالت نگهدارید. پس از اتمام کار به مدت دو دقیقه حرکت کرده و بار دیگر این تمرین را برای پای دیگر انجام دهید. این ورزش کمک شگرفی به بازتوانی افراد سالمند و یا آسیب دیده می‌کند. اما افزون بر گروه افراد مذکور، این ورزش‌ها برای تمامی افراد مناسب بوده و باعث تقویت و نرمی عضلات می‌شود.

کانوپولو

از دیرباز هر گونه فعالیت و ورزش درون آب با استقبال فراوانی روبرو بوده و این عامل باعث شده تا روزانه بر تعداد ورزش‌های آبی افزوده شده و در طول تاریخ شیوه‌های گوناگونی ابداع و مورد استفاده قرار می‌گیرد. یکی از ورزش‌های آبی کاربردی که امروزه طرفداران بسیاری یافته است، کانوپولو می‌باشد. کانوپولو از زیر مجموعه‌های بازی کانو و کایاک به شمار می‌آید.

کانوپولو، یکی از ورزش‌های آبی است که امروزه طرفداران بسیاری یافته و دارد.

کانوپولو که امروزه طرفداران بسیاری یافته است، بنابر اسناد موجود تاریخ ابداع آن به اوان سال‌های ۱۹۳۰ میلادی بازمی‌گردد. زمانی که قایقرانان برای نخستین بار به فکر بازی با توپ افتادند، این بازی را ابداع کردند. بازی کانوپولو بدین صورت است که دو تیم به عنوان حریف در مقابل یکدیگر می‌ایستند و سعی می‌کنند تا توپ را وارد دروازه کنند. این بازی در محوطه‌ای به اندازه ۲۳ در ۳۵ متر مساحت انجام می‌شود و محدوده آن به وسیله طناب‌هایی رنگی و معلق انجام می‌شود.

در انتها بنابر تمام بازی‌های با توپ، تیمی که به تعداد بیش‌تری توپ را وارد دروازه کند و یا به اصطلاح گل بزند، برنده اعلام می‌شود. در این بازی هر تیم دارای ۵ بازیکن اصلی و ۳ بازیکن ذخیره است که تعویض بازیکنان نیاز به محدودیت نداشته و تعویض با هماهنگی و اذن داور  انجام می‌شود. این بازی، از آنجایی که وجه جهانی دارد دارای قوانین و محدودیت‌های بسیار دیگری نیز می‌باشد. در این بازی دریبل و تکل نیز جایز است. دریبل با انداختن توپ به سمت دیگر و پشت سر گذاشتن بازیکن مدافع انجام می‌شود. همچنین تکل تنها با زدن به شانه‌ها و پشت مجاز است.

کانوپولو همانند بسیاری از قوانین ویژه‌ای برخوردار است

همچنین داور برای اخطار تنها از سه کارت سرخ (اخراج)، زرد (دومین تذکر) و سبز (نخستین تذکر) استفاده می‌کنند. همچنین هر مسابقه دو داور دارد که هر نیمه را یک داور کنترل کرده و در نهایت خط نگه‌دار است. همچنین نیاز به توضیح است که دروازه در این بازی دارای عرض یک متر، طول یک و نیم متر و ارتفاع دو متر است. دروازه بان برای دفاع از دروازه خود با نگه داشتن پاروی خود به شکل عمودی از دروازه خود دفاع می‌کند. زمان بازی دو نیمه ۱۰ دقیقه است و هر نیمه همانند واترپلو، با قرار گرفتن همه بازیکنان روبروی دروازه خودی و انداختن توپ به مرکز زمین توسط داور آغاز می‌شود.

 

رژیم آب درمانی

کاهش وزن و از میان رفتن اضافه وزن، به عبارت دیگر تناسب اندام یکی از مسائلی است که امروزه مورد توجه بسیاری از افراد قرار گرفته است. بدین دلیل شیوه‌ها و تکنیک‌های گوناگونی برای کاهش وزن ابداع شده و تاکنون مورد کاربرد و استفاده قرار گرفته است. یکی از این شیوه‌ها که روشی نوین بوده و به تازگی مورد استفاده و کاربرد قرار گرفته است، رژیم آب درمانی است.

رژیم آب درمانی، یکی از شیوه‌های رژیمی نوین است.

رژیم آب درمانی، یکی از روش‌های نوین جهت  تناسب اندام و کاهش وزن است که کاربرد کثیری یافته است. در رژیم آب درمانی فرد فقط به نوشیدن آب بسنده کرده و از خوردن خوردنی‌ها و نوشیدنی‌های دیگر تا میزان قابل توجهی خودداری می‌کند. نیاز به توضیح است که در رژیم آب درمانی هیچ گونه محدودیتی برای مصرف مواد غذایی وجود ندارد. بدین معنی که فردی که در رژیم سپری می‌کند، می‌تواند مواد غذایی و نوشیدنی مختلف را مصرف کرده و تناول کند.

اما تا حد کافی باید از مصرف آن‌ها تا میزان قابل توجهی خودداری کند. با کاهش مصرف مواد غذایی باید بر میزان مصرف آب (به خصوص آب سرد) تا میزان قابل توحهی افزود. نیاز به توضیح است که هر چقدر دمای آب پایین‌تر باشد (آب سردتر باشد)، میزان کالری سوزی بیش‌تر شده و افزایش می‌یابد. در نتیجه نوشیدن و مصرف آب سرد، باعث افزایش مصرف آب شده و به دنبال آن شخص تا احساس سیری کند، کم‌تر به دنبال خوردن غذا رفته و مصرف غذا تا میزان قابل توجهی کاهش می‌یابد.

رژیم آب درمانی، سلامت جسمانی، دفع سموم و کاهش وزن را به همراه دارد.

این عامل باعث می‌شود تا آب باعث خروج سموم شده و مواد زائد موجود در بدن از طریق ادرار و تعریق دفع شود. اما نیاز به توضیح است که در شیوه آب درمانی هیچ گاه نباید مصرف مواد غذایی به طور کامل متوقف و تنها به نوشیدن آب بسنده کرد. بلکه به طور کلی توصیه می‌شود مصرف ماده غذایی کاهش یافته و بیش‌تر از ۱۲ لیوان آب سرد نوشیده شود تا میزان بیش‌تری کالری در بدن فرد سوزانده شود.

 

اسکی روی آب

امروزه شنا و به طور کلی مجموعه فعالیت‌هایی که در آب انجام می‌شود به یکی از جذاب‌ترین و با نشاط‌ترین ورزش‌ها تبدیل شده است. بدین دلیل روزانه ورزش‌های آبی توسعه یافته و بر تعداد طرفداران آن افزوده می‌شود. بدین دلیل مشاهده می‌شود بر تعداد زیر مجموعه ورزش‌های آبی اضافه شده است. اما برخی از این ورزش‌ها جذاب‌تر بوده و طرفداران بیش‌تری دارد. در مقابل برخی از ورزش‌های آبی فاقد طرفدار بوده و یا طرفداران بسیار کمی دارد. اسکی روی آب، یکی از مهیج‌ترین ورزش‌هایی است که طرفداران بسیاری دارد. این ورزش عموما با استفاده از یک موتور آبی انجام می‌شود تا فرد سرعتی حداقل ۳۰ کیلومتر در ساعت را بر روی آب را تجربه کند.

اسکی روی آب، یکی از تفریحات و ورزش‌های مهیج آبی است.

براساس قوانین این ورزش، مسابقه و یا تمرین آن در طول ۲۰۰ متر و عرض ۲۰ متر انجام می‌می‌شود. بنابر مکتوبات موجود اسکی روی نخستین بار توسط فردی به نام رالف ساموئلسون ابداع شده است. وی یک جفت تخته را به عنوان اسکی و یک طناب ورزشی را برای یدک کشی مورد استفاده قرار داده است.

این وسایل تا مدت‌ها توسط شخص ساموئلسون و دیگر ورزشکاران تحت آزمایش قرار می‌گرفت تا در نهایت چوب مخصوص این ورزش ساخته و مورد استفاده قرار گرفت. به طور کلی آب رشته ورزشی است که در آمریکا ابداع شده و در کشورهای گوناگون توسعه یافته و دستخوش تغییرات بسیاری شده است. در حال حاضر اسکی روی آب در ایران جایگاه و توسعه‌ای همانند اروپا نیافته است.

اسکی روی آب انواع و اقسام گوناگونی دارد.

اما با این حال این ورزش در حال رشد بوده و در دو سطح تفریحی و حرفه‌ای رو به گسترش می‌باشد. نیاز به توضیح است که اسکی بر روی آب انواع و اقسام گوناگونی دارد و به شیوه‌های مختلفی انجام می‌شود. اسکی در آب‌های خروشان، اسکی با تخته، اسکی با پای برهنه، اسکی نمایشی و اسکی پرشی از جمله ورزش‌های اسکی بر روی آب است که به کرات انجام می‌شود.

نیازهای فیزیولوژی واترپلو

واترپلو نیازهای فیزیولوژی و روانشناسی بسیاری را طلب می‌کند و از لحاظ ذهنی و ورزشی بسیار چالش برانگیز است. این ورزش در زمره ورزش‌هایی است که با نیازهای شدید متابولیکی همانند بدمینتون، بیسبال، بسکتبال، فوتبال قرار دارد. این رتبه‌بندی براساس اندازه‌گیری‌هایی همانند استقامت هوازی، چابکی، استقامت بی‌هوازی، ترکیب بدنی، مهارت، سرعت و قدرت است.

این فعالیت ترکیبی از ورزش شنا به همراه حمل توپ با دست است. شنا به تنهای در هر دقیقه در جدود ۲۰ کیلوکالری انرژی مصرف می‎‎‌کند که بیش‌تر از هر فعالیت فیزیکی دیگر است. علاوه بر این مقدار سوخت و ساز شنا همانند دودین معادل ۲۵ کیلوکالری است.

ورزش ابی مذکور همانند شنا، نیاز به سیستم هوازی و بی‌هوازی قوی دارد. نیاز انرژیک ورزشکار در حین مسابقه می‌توان به صورت ۵۵% سیستم هوازی،% ۴۰% بی‌هوازی باشد که در برخی از منابع این میزان متغیر ذکر شده است.

ورزش مذکور ورزشی پیوسته است که بازیکنان آن براساس موقعیت و وظیفه‌ای که دارند، فعالیت ناگهانی نیز در آن انجام می‌شود. بازیکنان این ورزش به صورت تقریبی از ۶ تا ۲۰ درصد اکسیژن بیش‌تری نسبت به شناگران ذخیره می‌کنند. زیرا حداکثر اکسیژن مصرفی در شناگران سطوح بین‌المللی بالاتر از بازیکنان واترپلو یا ورزش‌های پنج گانه است. – ضربان قلب بازیکن واتر پلو در ۹۱ درصد بازی، ۱۵۰ بار دقیقه و سطح لاکتات خون برای بازکنان زن در حدود ۷ و برای مرد در میان ۸ تا ۰ میلی مول در لیتر اندازه‌گیری می‌شود.

سطح لاکتات میزان انرژی مططرفی در تمرین و استراحت است و مقدار آن در حالت استراحت ۱ تا ۲ میلی‌ مول در لیتر است. در حالی که در ورزش دوی رقابتی سطح کتات خون در دامنه‌ای در حدود ۸ تا ۱۰ میلی مول در لیتر است. مسافتی که بازیکنان واترپلو به طور معمول شنا می‌کنند، در حدود ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ متر است. با توجه به مقدار کاری که در واترپلو انجام می‌شود این سیستم خیلی مشابه تمرین شناگران است.

هر دو سیستم هوازی و بی‌هوازی، باید در تمرینات بازیکنان واترپلو گنجانده شود. احتمال موثرترین شکل آمادگی برای بازیکنان واترپلو تکرار حرکات سریع و متغیر ناگهانی در فواصل استراحت کوتاه بین هر حرکت انفجاری است تا تمرین شبیه به بازی واترپلو انجام شود. از آنجا که شدت فعالیت در مسابقات واترپلو بالا است، تعداد تعویض در یک مسابقه آزاد می‌باشد بای این وجود افت اجرا و محدودیت عملکرد در بازیکنان واترپلو همانند سایر رشته‌های ورزشی، پرفشار براثر خستگی دور از انتظار نیست.

واترپلو

ورزش‌ها و تفریحات آبی به انواع و اقسام گوناگونی تقسیم می‌شود، یکی از رایج‌ترین تفریحات که ابعادی حرفه‌ای و رقابتی تبدیل شده، ورزش واترپلو است. این ورزش امروزه به یکی از مسابقات آبی بزرگ در جهان انجام شده است و در سطوح مختلف جهانی برگزار می‌شود. بنابر اطلاعات موجود این بازی در دهه ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ در انگلیس ابداع در در حدود ۱۰ سال بعد در سطح کشوری برگزار شد.

برخی از محققان معتقدند که واترپلو معادل آبی چوگان است که از سال ۱۹۰۰ به عنوان رشته ورزشی تخصصی وارد بازی‌های المپیک شده است. از آن پس این ورزش در میان ملل مختلف توسعه و گسترش یافت. به طوری که امروزه بسیاری از کشورهای جهان، رشته واترپلو در مسابقات داشته و هر یک، تیمی به عنوان نماینده در بازی‌های جهانی دارد.

نیاز به توضیح است که این بازی در خلل سال‌های ۲۰۰۰ سیدنی به زنان اختصاص یافت و از آن پس دو تیم، به تفکیک جنسیت برای این بازی ابداع شد. این بازی در سال‌های ۱۳۱۵ وارد ایران شد و از سال ۱۳۱۸ نخستین کمیته تخصصی شنا تشکیل شد. این کمیته در اوان سال‌های ۱۳۴۹، نخستین کمیته واترپلوی ایران را تشکیل و در همان سال تیمی برای شرکت در بازی‌های آسیایی بانکوک اعزام کرد.

اما در مورد تیم واترپلو باید چنین اذعان داشت که مسابقه ورزشی واترپلو به صورت گروهی، با استفاده از توپ در آب انجام می‌شود. به طور اصولی و بر مبنای بازی و مسابقه واترپلو، دو تیم هفت نفره، متشکل از شش بازیکن و یک دروازه‌بان در میدان مسابقه که استخری به طول ۲۰ و عرض ۳۰ متر است، حضور می‌یابند. مسابقه پس از اعلام رسمی داور به صورت ۴ ست (زمان) انجام می‌شود که مدت برگزار هر ست در حدود ۸ دقیقه است.

طبق عموم بازی‌های با توپ، برنده پس از چهار ست، تیمی است که بیش‌ترین گل را به رقیب خود زده باشد. نیاز به توضیح است که برای انجام ورزش باید در برخی کارها مهارت داشت که از این جمله می‌توان به شنا اشاره داشت. نوع شنا در این بازی از نوع کلاسیک است.

فیزیولوژی شنا

عمل اندام‌ها در شنا، تولید نیروی محرکه کافی به منظور غلبه بر مقاومت آب بر بدن است که از پیشروی به جلو ممانعت ایجاد می‌کند. به طور کلی زمانی که بدن به سمت جلو کشیده می‎‌شود، انرژی به صورت‌نمایی افزایش پیدا می‌کند و این امر به علت افزایش نمایی مقاومت است. در هر سرعت معین شنا به نظر می‌رسد که تفاوت زیادی میان افراد از نظر مقدار نیروی مقاومت وارده شده بر آن‌ها و بین چهار حرکت شنای استفاده شده در رقابت (سبک آزاد یا کرال سینه، کرال پشت ، قورباغه و پروانه) وجود دارد.

به نظر می‌رسد که تفاوت در مقاومت ایجاد شده به واسطه آب در بین افراد ، تحت تاثیر بدن و درجه مهارت شناگر قابل محاسبه می‌باشد. برخی از پژوهشگران با استفاده از اندازه‌گیری اکسیژه جذب شده در حالی که شنا در سرعت‌های استاندارد در حال انجام است نشان داد که مصرف انرژی شنای پروانه و شنای قورباغه به طور کلی دو برابر بیش‌تر از کرال پشت یا سبک آزاد است.

منظور از فیزیولوژی شنا، عوام و الزاماتی است که در شنا و سرعت شنا تأثیر دارد

این تفاوت‌ها می‌تواند به افزایش نیروی مقاومت وارد بر بدن در هنگام شنای پروانه و قورباغه نسبت داده شود که به وسیله تجزیه و تحلیل مکان مکانیکی این حرکات نشان داده شده است. بنابراین پاسخ‌های فیزیولوژیکی به شنا عموما با مقدار نیروی یک شناگر آزمایشی در هر سرعت معین مرتبط است و این پاسخ‌های فیزیولوژیکی شبیه پاسخ به دویدن با دوچرخه سواری در همان سرعت‌ها نیست. برخی از پژوهشگران در مقایسه انرژی مصرف میان شناگران با سطوح مختلف توانایی و مهارت در یافت که هنگامی که شنا در سرعت مشابه و با استفاده از حرکت مشابه انجام می‌شود بیشتر شناگران تربیت شده رقابتی، به طور عمده انرژی مصرفی پایین تراز شناگران غیر مسابقه‌ای دارند.

با اینکه استفاده از زمان‌سنج بهترین روش برای ارزابی میزان تطابق شناگر با تمرین است. ولی این روش درباره تغییرات فیزیولوژی یک شناگر اطلاعات ناچیز به دست می‌دهد. در نتیجه برای اندازه‌گیری عینی پیشرفت شناگران و کمک به طرح‌ریزی برنامه‌های تمرین با استفاده از آزمون‌های فیزیولوژیکی کوشش‌های بی‌شماری انجام پذیرفته است. این آزمون‌ها شامل اندازه‌گیری اسیدلاکتیک خون، ضربان قلب، میزان تلاش ادراک شده و … است.با اینکه اعتبار و حساسیت این آزمون ها به عنوان شاخص تطابق فرد با تمرین تا حدی روشن است اما در این مورد توافق عمومی وجود دارد که این آزمون‌ها با بهبود عملکرد شناگران در مراحل اولیه تمرین همبستگی قابل توجهی دارند.