استخر شیطان، هیجان‌انگیزترین تجربه

استخر شیطان بی‌شک یکی از نقاط جذاب گردشگران در منطقه زامیزی است. در جنوب رودخانه زامبزی، آبشاری با نام موسی اوآ تونیا وجود دارد که مرز مشترک دو کشور زمبیا و زمیباوه به شمار می‌آید. این آبشار با ارتفاع ۱۰۸ متر و عرض ۱۷۰۰ متر، به یکی از عریض‌تری آبشارهای جهان تبدیل شده است. این آبشار پس از کشف توسط دیوید لیوینگستن، کاشف مشهور اسکاتلندی به افتخار ملکه ویکتوریا، به آبشار ویکتوریا شهرت یافت. در کنار آبشار ویکتوریا، استخری وجود دارد که امروزه یکی از جاذبه‌های جهانگردی تبدیل شده و به یکی از هیجان‌انگیز‌ترین و حتی ترسناک‌ترین استخرهای جهان به شمار می‌آید.

استخر شیطان که در میان صخره‌های آبشار ویکتوریا قرار گرفته، در لبه پرتگاه قرار گرفته و به طور طبیعی دارای محدوده‌ای صخره‌ای است که هم باعث جمع شدن آب در آن ناحیه شده و هم مانع از خروج و یا سقوط شناگران می‌شود. کسانی که جرأت شنا در این استخر را داشته باشند، احساس لذت از منظره‌ای بکر و چشم‌اندازی هیجان انگیز را تجربه می‌کنند.

 

اما هیجان و خطرات استخر شیطان محدود به پرتگاه و ارتفاع آن نمی‌باشد. از آن‌جایی که این استخر به طور طبیعی ساخته شده، کف آن مملو از سنگ‌های است که به سبب برخورداری از پوشش جلبک و خز، لیز بوده و احتمال افتادگی و بهم خوردن تعادل وجود دارد. به همین خاطر افرادی که ریسک شنا در این استخر را می‌پذیرند باید محتاط باشند تا بر روی تخته سنگ‌های بزرگ و گاه تیزی که در کف این استخر طبیعی وجود دارد، نیوفتند.

استخر شیطان یکی از هیجان‌انگیز و در عین حال ترسناک‌ترین استخرهای جهان است.

از دیگر ویژگی‌های ترسناک این استخر آن است که آبشار ویکتوریا، زیستگاه کروکودیل‌های بزرگی است. بدین دلیل نیاز است تا توریست‌ها، قبل از شنا در استخر شنا، احتیاط کرده و از عدم وجود کروکودیل در استخر اطمینان حاصل نماید. اگر چه عمومآً به دلیل کم عمق بودن استخر، این اتفاق پیش نمی‌آید.

یکی دیگر از نقاط جذاب و هیجان‌انگیز، تیره بودن آب استخر و مشخص نبودن انتهای استخر است که باعث ابهام و در نتیجه افزایش هیجان برای شناگران این استخر می‌شود. هیجان این ریسک در کنار این نکته که استخر شیطان محافظت شده نبوده و هیچ اقدامی در جهت ایمن‌سازی آن انجام نشده تشدید می‌شود.

وجود ریسک‌های متعدد و عدم امکان دید انتهای این استخر باعث ایجاد رعبی در دل شناگران می‌شود که باعث شده این استخر را با نام شیطان معرفی کنند.

 

تاریخچه ورزش قایقرانی

تاریخچه ورزش قایقرانی موضوعی است که به اختصار در این مقاله بررسی می شود. تعریف دقیق ورزش قایقرانی طبق آنچه که در وبسایت رسمی بازی های المپیک بیان شده است، حرکت دادن یک قایق با استفاده از پاروهای ثابت است. در اشکال مدرن تر این ورزش، قایقرانان به صورت انفرادی یا در قالب گروه های دو، چهار یا هشت نفره با هم به رقابت می پردازند.

در ابتدا، قایقرانی به منظور انجام حمل و نقل در مصر، یونان و روم باستان انجام می شد.

قایقرانی به عنوان یک ورزش، احتمالا در انگلستان و در قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم آغاز شد و سرآغاز این ورزش، مسابقات قایقرانی دانشگاهی آکسفورد-کمبریج بود که به سال ۱۸۲۸ افتتاح گردید. در قرن نوزدهم قایقرانی در اروپا محبوب شده بود و حتی به آمریکا هم انتقال یافته بود. رقابت های قایقرانی به دو دسته ی دو پارو و تک پارو تقسیم می شوند. گروه های هشت نفره پیش کاری دارند که هدایت تیم و قایق را بر عهده دارد.

سِر استیو ردگریو از بریتانیای کبیر،

به شکل گسترده ای به عنوان بزرگترین قایقران تاریخ شناخته می شود. او شش بار عنوان قهرمانی جهان را به دست آورده بود و در پنج دوره از رقابت های المپیک به مدال طلا دست یافته بود. این ورزشکار بزرگ به دلیل میزان بالای آمادگی جسمانی که ورزش قایقرانی نیاز دارد، به کسب عنوان ورزشکار قرن نائل آمد. همتای مونث او در زمینه ی تعداد مدال های طلای المپیکی، الیزابتا لیپا از رومانی می باشد که او نیز بین سال های ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۴ به پنج مدال طلا دست پیدا کرد.

قایقرانی تیمی

قایقرانی در همه ی ادوار بازی های المپیک

به استثنای المپیک ۱۸۹۶ آتن حضور داشته است. گرچه در همان سال نیز قایقرانی در لیست ورزش های اصلی المپیک قرار داشت اما دریای توفانی برگزارکنندگان بازی ها را مجبور کرد که این رقابت های ورزشی را کنسل کنند. مسابقات قایقرانی زنان در سال ۱۹۷۶ و در مونترئال برای اولین بار در المپیک برگزار شد. برنامه ی رقابتی بانوان در آن سال بسیار جمع و جور بود.

رقابت های سبک وزن برای اولین بار در المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا معرفی شدند. تا دهه ی ۱۹۶۰ ایالات متحده ی آمریکا حرف اول را در رقابت های قایقرانی می زد. سپس دوران طلایی برای اتحاد جماهیر شوروی رقم خورد که روس ها نیز در نهایت در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی جای خود را به آلمان شرقی قدرتمند دادند. این روزها مجددا تیم آلمان که نیروی سابق را به دست آورده است، در میان بهترین ها قرار دارد.

تاریخچه ورزش واترپلو

در این مقاله تاریخچه ورزش واترپلو به طور خلاصه مرور می شود. ورزش خاص و پرطرفدار واترپلو در طی سال ها و در ایالات متحده آمریکا و اروپا شکل و فرم های فراوانی به خود گرفت. بازی اروپایی امروزه در سطح جهانی مورد پذیرش می باشد. ورزش واترپلو یکی از ورزش های خشن و پربرخورد در نظر گرفته می شود اما زمانی که برای اولین بار این رشته ی ورزشی ایجاد شد، به مراتب خشن تر از شکل امروزی خود بود. جنگ و دعوا بین بازیکنان اگرچه قانونی و مورد پذیرش نبود، اما امری مرسوم بود.

در سال ۱۸۹۷ قوانین آمریکایی برای اولین بار وضع شدند

که مهم ترین هدف آن ها، کاهش میزان خشونت ها و برخوردهای فیزیکی بی مورد در این ورزش آبی بود. واقعیت این است که آنچه با نام واترپلو در آمریکا و اروپا توسعه یافت، کاملا با هم متفاوت بودند. در نهایت بازی اروپایی که هم سرعت بیش تری داشت و هم خطرات و تبعات کمتری به دنبال داشت، بر مدل آمریکایی غلبه کرد و همان نسخه ای است که امروز در سراسر جهان بازی می شود. این ورزش از دو تیم هفت نفره تشکیل می شود که چهار بار و هر بار به مدت هفت دقیقه با هم بازی می کنند.

ورزش واترپلو

اما درباره ی ورود واترپلو به بازی های المپیک

بدانید که در سال ۱۹۰۰ و در المپیک پاریس برای اولین بار وارد این دوره از رقابت ها شد. در المپیک ۱۹۰۴ واترپلو در لیست ورزش ها قرار نگرفت. اما پس از آن در کلیه ی رقابت های متوالی المپیک منظور شده است. از آن زمان تا کنون مجارها بهترین ورزشکاران این رشته بوده اند. به طوری که بین سال های ۱۹۲۸ تا ۱۹۸۰ در هر بازی واترپلو مدال المپیک کسب کردند. بین سال های ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۶، آن ها حتی ۶ مدال از ده مدال طلای موجود در رقابت ها را از آن خود ساختند. در سال ۲۰۰۰ و در شهر سیدنی مجارستان بازگشت طوفانی و فوق العاده ای داشت و هفت مدال طلا در واترپلو به دست آورد.

در همان سال، واترپلوی زنان برای اولین بار وارد رقابت های المپیک شد

یعنی دقیقا ۱۰۰ سال پس از ورود رشته ی ورزشی واترپلو به رقابت های المپیک! البته واترپلوی زنان به دنبال دهه ی ۱۹۶۰ میلادی واقعا به محبوبیت رسیده بود. امروزه دختران در بسیاری از دبیرستان های ایالات متحده آمریکا واترپلو بازی می کنند و گفته می شود که خشونت در بازی آنان اگر از بازی مردان بیش تر نباشد، کم تر نیست. در مجموع واترپلو یکی از ورزش های آبی محبوب و پرطرفدار در نظر گرفته می شود.

تاریخچه ورزش شنا

بررسی تاریخچه ورزش شنا به صورت مختصر، هدف اصلی این مقاله است. شنا فعالیتی باستانی است که از زمانی که بشر و دریاها روی زمین وجود داشته اند، انجام می شده است. نقاشی های دوره ی ماقبل تاریخ از مناطق جنوب غربی مصر، اسنادی هستند که نشان می دهند انسان های اولیه هم شنا می کردند.

یکی از این تصاویر سگی را در حال دست و پا زدن در آب نشان می دهد. البته این تصویر بیشتر از اینکه رساننده ی هر مفهومی باشد، نمایانگر نوع خاصی از تشریفات و مراسم مذهبی است. البته در دنیای باستان، شنا بیش تر به این دلیل انجام می شد که برای بقا ضروری بود. انسان ها در آن زمان نیاز داشتند که از عرض رودخانه عبور کنند تا به محل امنی آن سوی رودخانه برسند یا قرار بود از غرق شدن خود جلوگیری کنند، بنابراین شنا در خلال چند هزار سال، قطعا مسیری طولانی طی کرده است تا امروز به شیوه ی مدرن اجرا شود.

کودکی در حال شنا کردن

گفته می شود انگلستان

اولین کشوری بود که شنا را به عنوان ورزشی تفریحی و رقابتی به رسمیت شناخت. در سال ۱۸۳۷ رقابت های شنا در لندن و در استخرهایی که ساخته ی دست بشر بود، برگزار شد. انجمن ملی شنا در انگلیس رقابت هایی را ترتیب دادند که به سرعت محبوبیت فراوانی به دست آوردند. اولین استخر سرپوشیده ی تاریخ در سال ۱۸۶۲ در انگلیس ساخته شد. به زودی، استخرهای دیگری ساخته شدند و سازمان شنای دیگری به سال ۱۸۸۰ تاسیس شد.

شنا در قسمت مردان از المپیک سال ۱۸۹۶ وارد این دسته از بازی ها شد.

رقابت ها در دو گروه ۱۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر آزاد برگزار شدند. این مسابقات در آب های آزاد اجرا شدند. شاخه های دیگر مثل پروانه و کرال پشت هم به زودی به رقابت های المپیک اضافه شدند. اولین دوره های المپیک که شنا را وارد لیست ورزش های اصلی کرده بودند، مسابقات را در بخش بانوان برگزار نکردند.

آغاز حضور زنان در رقابت های شنای المپیک

تا سال ۱۹۱۲ به تعویق افتاد. امروزه در هر دوره از المپیک تابستانی شانزده رقابت در دو بخش مردان و زنان وجود دارد که در مجموع سی و دو رقابت برگزار می شود. از بزرگ ترین شناگران تاریخ می توان به مایکل فلپس،  آنتونی اروین، گری هال، فردریک لین، بروس فرنیس، مایکل گروس، مت بویندی، چارلز دنیلز، جانی ویزمولر، یاسوجی میازاکی، والی ریس، کلارک اسکولز، جان دویت، مایکل وندن، جیم مونتگومری، مارک اسپیتز و ناتان آدرین اشاره نمود.

تاریخچه ورزش شیرجه

این مقاله به بررسی تاریخچه ورزش شیرجه اختصاص دارد. شیرجه یکی از ورزش های مفرح آبی است که به عنوان شاخه ای از ژیمناستیک، در قرن هجدهم در سوئد و آلمان بنیان گذاری شد. در قرن هجدهم و نوزدهم، شیرجه در سوئد و آلمان محبوبیت بسیاری به دست آورد. در اواخر قرن نوزدهم گروهی از شیرجه زنان سوئدی از بریتانیای کبیر بازدید کردند. آنها نمایش های شیرجه ترتیب دادند که با اقبال عمومی رو به رو شد. و این گونه بود که اولین سازمان شیرجه تحت عنوان انجمن شیرجه ی مبتدی در سال ۱۹۰۱ بنیان گذاری شد.

درباره ی تاریخچه ی المپیکی این ورزش،

بدانید که برای نخستین بار در المپیک ۱۹۰۴ سنت لوئیس در لیست ورزش ها منظور شد. زیرشاخه های تخته منعطف و ثابت از المپیک ۱۹۰۸ در لندن وارد رقابت ها شدند. از المپیک سال ۱۹۱۲ در استکهلم، زنان نیز در این دست از رقابت ها شرکت می کنند. اولین سری های مسابقات المپیکی شیرجه با آنچه که هم اکنون وجود دارد، تفاوت هایی داشتند. این تفاوت مخصوصا درباره ی ارتفاع سکوها ی منعطف و ثابت پررنگ می گردد.

نمایی از امکانات ورزش شیرجه

برنامه ی شیرجه ی المپیکی تقریبا از سال ۱۹۲۸ در آمستردام ثابت بوده است

مردان و زنان در رقابت های شیرجه به ارتفاع ده متر و شیرجه با تخته منعطف به ارتفاع سه متر شرکت می کنند. در سال ۲۰۰۰ بازی های سیدنی شاهد برگزاری رقابت های شیرجه ی هم زمان بود. در این رقابت ها به طور هم زمان از سکوهای ثابت و منعطف استفاده می شد.

در ابتدا آمریکایی ها در این ورزش برتر و غالب بودند.

اما به مرور زمان و در دهه ی ۱۹۸۰ با شرکت نمودن ورزشکاران چینی در این رقابت ها، غلبه ی ایالات متحده کم رنگ تر شد. زمانی که گرگ لوگانیس آمریکایی که بزرگ ترین شیرجه روی تاریخ شناخته می شود، هنوز هم در حال رقابت بود، ورزشکار چینی موفق شد به پیروزی هایی چند دست پیدا کند. از زمانی که لوگانیس بازنشسته ی ورزشی شد، چین همواره حرف اول را در زمینه ی رقابت های مردان زده است. اواخر، اعضای تیم ملی شیرجه ی زنان چین نیز ثابت کرده اند که شکست ناپذیرند. از ورزشکاران مشهور چینی در این زمینه می توان لائو لیشی، لی نا، لی تینگ، پنگ بو، تیان لیانگ؛ هه چونگ، چن رولین و لیانگ بوکسی را نام برد. چند تن از ورزشکاران بزرگ آمریکایی در این رشته، فیل باگز، لزلی بوش، میکی کینگ و لارا ویلکینسون می باشند.