تاریخچه آب درمانی

آب درمانی قدمت بسیاری در داشته و زمان ابداع و استفاده از آن به سال‌ها پیش از تاریخ بازمی‌گردد. کمیته استاندارد و راهنمایی تمرین درمانی در آب این گونه اذعان داشته‌اند که آب درمانی و استفاده از آن در طراحی فعالیت‌هایی که توسط پرسنل مجرب برای دست یافتن به حفظ و توسعه کیفیت عملکرد افراد در مشکلات و بیماری‌های حاد و تحت حاد و مزمن، تجویز می‌شود و در تعریف دیگری از هیدروتراپی به استفاده از آب به عنوان یک برنامه کاربردی به دلیل فشار و اثر آن به عنوان وسیله انتقال فیزیکی انرژی به بافت بدن اطلاق می‌شود.

آب درمانی، قدمتی دیرینه دارد

معالجه و مداوا و یا به بیان دیگری درمان درد بوسیله آب، از قرن‌ها پیش به عنوان یک شیوه پذیرفته شده علمی در پزشکی به کار گرفته شده و در میان مردم نیز به صورت تجربی و با استفاده از آب‌های معدنی رواج داشته است. درمان با آب در یونان و روم باستان و چین سابقه طولانی دارد.

فکر استفاده از خواص درمانی آب از دیرباز وجود داشته است. آمریکایی‌ها در پی درمان فلج اطفال در سال ۱۹۵۰ از آن استفاده کردند. اما قدمت آب درمانی بیش‌تر از زمان مذکور است، از قرن ۱۸ کاربرد آب در پزشکی رواج یافته و بنابر اسناد موجود نخستین هیدروتراپی مورد استفاده قرار گرفته است. در اوان این قرن آب درمانی در سراسر اروپا فراگیر  شده و خواص درمانی آب سرد و گرم در پزشکی به اثبات رسیده است.

در هر صورت سده نوزدهم پزشکان و متخصصان این حوزه در سراسر کشورهای جهان به تحقیق و توسعه تکنیک‌های آب درمانی و توانبخشی پرداختند. تا آن که سرانجام آب درمانی به عنوان یک رشته خاص ورزشی با تأیید کمیسیون ملی، گواهینامه منتظم توانبخشی در آب دریافت کرد.

قرآن کریم به عنوان کتابی که از جامعه و زمان جلوتر بوده در تعریفی ساده خلقت هرچیزی از آب اذعان شده است. در این کتاب آسمانی نمونه‌های متعددی از آب درمانی آورده شده است. به عنوان مثال، زمانی که بیماری جسمانی بر حضرت ایوب (ع) مستولی می‌شود، خداوند به وی امر می‌کند تا پایش را به زمین بکوبد، آنگاه چشمه‌ای از زیر پای وی جاری و ساری شد. خدا فرمود بدن خود را در آن آب شستشو داده و از آن آب بنوشد تا سلامتی به وی بازگردد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *